Onder glaszetters bestaat al jaren een hardnekkige overtuiging: triple glas met een samenstelling van 4-4-4 zou technisch gezien weinig toevoegen. Niet omdat triple glas als principe fout is, maar omdat deze specifieke samenstelling volgens hen scheikundig “tegen zichzelf in werkt”.
Het is geen marketingpraat en ook geen luiheid. Het is een redenering die voortkomt uit hoe men naar warmte, glas en straling kijkt. En als je die redenering stap voor stap volgt, is ze verrassend logisch.
De basis van hun gedachtegang: warmte als frequentie
In deze denkwijze wordt warmte niet gezien als een vaag begrip, maar als straling met een bepaalde frequentieband. Infrarood dus. Geen losse moleculen, maar energie die zich voortplant in golven.
Vanuit dat idee kijkt men naar glas als een soort filter. Niet anders dan een zonnebril of een UV-filter. Glas laat bepaalde delen door en houdt andere delen tegen.
En dan komt de samenstelling van glas in beeld.
De eerste 4 mm ruit: hier gebeurt het echte werk
Volgens deze visie doet de eerste ruit precies wat hij moet doen. Die eerste 4 mm glas vangt de relevante infraroodfrequenties af. De straling wordt deels geabsorbeerd, deels teruggekaatst, en daarmee is de energetisch “effectieve” warmte grotendeels geneutraliseerd.
Het glas warmt op, straalt terug naar binnen, en dat is prima. Vanuit deze redenering is hier de grootste winst al behaald.
Tot zover is iedereen het nog eens.
De tweede 4 mm ruit: geen probleem, maar ook geen winst
Dan komt de tweede ruit. In deze gedachtegang wordt gezegd:
wat de eerste ruit al heeft gefilterd, is er niet meer.
De tweede ruit ziet dus geen nieuwe relevante frequenties, maar alleen restenergie die al is afgezwakt. Dat betekent niet dat de tweede ruit schadelijk is, maar wel dat hij nauwelijks extra effect heeft.
En dat vindt men prima. De tweede ruit zorgt voor een extra spouw, extra stilstand van lucht en extra zekerheid. Niemand zegt dat die tweede ruit slecht is.
Maar hij wordt gezien als ondersteunend, niet als doorslaggevend.
De derde 4 mm ruit: hier ontstaat de twijfel
En dan komt het punt waar de discussie begint.
Volgens deze redenering krijgt de derde ruit te maken met energie die al twee keer is geabsorbeerd en opnieuw is uitgestraald. Dat betekent dat deze energie niet meer “vers” is, maar thermisch herverdeeld.
In deze interpretatie wordt gesteld dat de derde ruit daardoor niet alleen weinig toevoegt, maar zelfs ongewenst kan werken. Niet omdat hij letterlijk energie versterkt, maar omdat hij opgewarmde straling opnieuw richting binnen reflecteert, waardoor het netto-effect van die extra laag minimaal zou zijn.
Men zegt dan:
de derde ruit sluit het systeem af, maar draagt thermisch nauwelijks meer bij.
Waarom deze redenering aantrekkelijk is voor vakmensen
Deze manier van denken sluit goed aan bij wat glaszetters in de praktijk zien.
4-4-4 is:
- het lichtst
- het goedkoopst
- het makkelijkst te plaatsen
- en technisch veilig voor kozijnen
En als je dan gelooft dat de derde ruit thermisch weinig toevoegt, voelt het logisch om te zeggen: dit is geen optimale samenstelling, maar een praktische keuze.
Vanuit dit perspectief wordt 4-5-4 of een asymmetrische samenstelling gezien als slimmer, omdat daar “meer gebeurt” in de opbouw.
Waarom dit verhaal blijft bestaan
Dit verhaal blijft bestaan omdat:
- Het intern logisch is
- Het aansluit bij praktijkervaring
- Het verklaart waarom zwaardere samenstellingen soms prettiger aanvoelen
- En het technisch klinkt zonder onzinwoorden
Het is geen vreemd verhaal. Het is een model. Een manier om de werkelijkheid te verklaren.
Waar dit verhaal zijn grens bereikt
Belangrijk is wel dit:
dit is een interpretatiemodel, geen gemeten natuurwet.
Het verklaart waarom sommige glaszetters het gevoel hebben dat 4-4-4 “te weinig doet”. Maar het bewijst niet dat triple glas 4-4-4 thermisch niet werkt — alleen dat men het effect als beperkt ervaart ten opzichte van andere samenstellingen.
En daar zit het verschil tussen gevoel, model en meting.
Mijn afsluitende opmerking, als vakman
Wie zegt dat triple glas 4-4-4 “niet werkt”, bedoelt zelden dat het slecht is. Wat men meestal bedoelt, is: het benut het principe van triple glas niet maximaal.
robert-jan
Mijn naam is Robert en ik heb ruim veertig jaar ervaring als glaszetter. In die tijd heb ik letterlijk duizenden ramen geplaatst, van enkelglas tot modern HR++ en triple glas. Glas is voor mij nooit zomaar een materiaal geweest. Het is het verschil tussen kou en comfort, tussen een huis en een thuis.
Ik begon ooit als leerling bij een kleine glaszetterij, waar ik het vak leerde zoals dat hoort: met mijn handen, niet uit een boek. Door de jaren heen heb ik alle soorten glasprojecten gezien – van het vervangen van enkelglas in oude arbeiderswoningen tot complete glasrenovaties in moderne nieuwbouwhuizen. Die ervaring deel ik nu via dubbelglaskosten.nl, zodat u beter weet waar u op moet letten bij het kiezen van nieuw glas.
Wat mij drijft is eerlijk advies. Ik vertel u liever dat iets niet nodig is, dan dat u betaalt voor overbodige fratsen. Want goed glas hoeft niet ingewikkeld te zijn – als u maar weet wat u kiest en waarom.
Of u nu denkt aan het vervangen van oud dubbel glas, het verbeteren van uw isolatie of gewoon benieuwd bent wat HR++ glas tegenwoordig kost: ik help u graag op weg met duidelijke uitleg, praktische tips en realistische prijzen.
Heeft u een vraag over uw eigen situatie? Dan kunt u altijd contact opnemen. Ik kijk met u mee alsof het mijn eigen huis is.
